4. Mocarne Słońce - Gromowy Bóg

Dla Ziemi i tego, co na niej żyje, najważniejszą jest nasza dzienna gwiazda - mocarne Słońce. To najbliższe nam, żywe skupisko potężnej energii jest jednocześnie dawcą życia na Ziemi. Istnienie pewnych postaci życia w głębi mórz, gdzie nie docierają słoneczne promienie, nie podważa roztrzygającego znaczenia Słońca dla nas, dla rozwiniętych form życia pozostających we wzajemnej zależności.

Słońcu należy się szczególna cześć. Jemu zadzięczamy nasze istnienie, całą otaczającą nas ożywioną i ukształtowanie nieożywionej Przyrody. To, że wiatr wieje, unoszą się chmury, pada deszcz i uderza grom i to, że źródła tryskają, a rzeki płyną, zawdzięczamy Słońcu.

Ubóstwienie Słońca zwiąże się zawsze z kultem Ziemi i płodności. Rgweeda ubóstwia Słońce ożywiające Ziemię. Surya - Słońce jest najwyższym spośród Bogów (RV. I. 50). Hellenowie i Rzymianie oddawali też zapładniającemu Ziemię Słońcu boską cześć. Kult Sol Invictus - Niezwyciężonego Słońca miał jednoczyć ludy rzymskiego Imperium. Słowianie i Bałtowie czczą Słońce pod różnymi imionami, jak daleko wstecz sięga nasza pamięć. W Polsce przetrwała aż do 17 wieku starodawna przysięga na Słońce jako najmocniejsze ze wszystkich zaklęć.

Ze Słońcem wiązały się odwieczne wyobrażenia Boga Bałtosłowian-Aryów. Żywe Słońce jest wcieleniem Boskiej Prasiły, najwyższej mocy Kosmosu, Bożym Okiem. Niebieskie sklepienie jest Jego wspaniałą siedzibą. Z nieba spada na Ziemię życiodajny deszcz. To Bóg - Słońce zapładnia Ziemię, a Grom-Perun pośredniczy w tym świętym dziele.

Słońce ucieleśnia samą Boskość, helleńskie to [???].

Oddawanie czci Słońcu-Swarogowi przez naszych wczesnopolskich przodków, jako najwyższemu spośród Bogów, świadczy o wysokim stopniu rozwoju wiary i mocnym związku z wedyjskim panteonem. Większość wedyjskich Bogów nieba i przestworzy posiada słoneczne cechy.

Surya jest zaś samym Słońcem w najczystszej postaci, baczącym na Ziemię z najwyższego nieba. Mocarny Indra, najmądrzejszy z wedyjskich Bogów, i ich król, zawiera w sobie, po Suryi, najwięcej przymiotów Słońca. On jednoczy błyskawicą i ogniem Gromowe Słońce, Niebo, Przestworza i Ziemię, panuje nad żywiołami.

Do Słońca modlili się Słowianie jak wszyscy Aryowie o świcie, a też południem i wieczorem, śpiewali hymny na Jego cześć i składali Mu obiaty- treby. Wschód Słońca jest zawsze podniosłym misterium.
Starodawnym obyczajem jest pozdrowienie rozpoczynającego się dnia i oddanie czci Słońcu-Swarogowi zwracając się wpierw ku Niemu słowami Stanisława Wyspiańskiego: Słońce Gromowe, Palący Boże! Modlimy się: Sława Tobie - Dawco Życia! Sława Rodzimym Bogom, Sława Niebu! naszej tarczy, Sława Matko Ziemio! Sława Tobie! Z Ciebie wyrastamy i do Ciebie wracamy w wiecznym krążeniu ciała i ducha. Sława Swaroże - Mocarny Boże! Sława Dadźbogowi, Perunowi i Trygłowowi!

Stańmy się z Wami jednością, odczujmy Wasze przepotężne życie, w rytm Świata. Módlmy się o zgodne z Nim życie i jedność naszych narodów o odrodzenie Rodzimej Wiary. Modlitwa towarzyszyła naszym przodkom na codzień - niechaj towarzyszy i nam. Ona przybliża nas do Bogów, dodaje sił i umacnia w wierze. Przez modlitwę łączymy się z przeszłością i oddziaływujemy na przyszłość. Modlitwą sławimy Bogów i wyrażamy nasze prośby i życzenia, wpierw wspólnotowe a potem osobiste.

Logowanie

Najbliższe święto

Kupała 23.06.2017 20:00 90 Dni Opis obrzędu

Ostatnio na forum

1996-2017 Rodzima Wiara
ontwerp en implementering: α CMa Σείριος