5. Obrzędy i obyczaje

Z Przyrodą, z Jej rytmem życia, z Jej odwiecznie powracającymi przemianami związane są rodzime obrzędy i obyczaje. Znaczna część pradawnych, rodzimowierczych obrzędów przetrwała; czasem w powierzchownie schrystianizowanej postaci. Do nich należą palenie zniczy na mogiłach, spożywanie kraszanek, topienie Marzanny-Morany zapalanie watry na wzniesieniach w Jare Święto, spławianie wianków i palenie sobutek w Kupalną Noc, Dożynki na powitanie jesieni, uroczysta wieczerza w Szczodry Wieczór przed Godami, a też święcenie ognia, wody, ziół czy okadzanie żywiny, obchodzenie pól. Naszym zadaniem jest odzyskać i ożywić te pradawne polskie obrzędy i święta.

Na rodzime dziedzictwo składają się obyczaje i obrzędy związane z ubóstwieniem Przyrody, uświęceniem pracy i macierzyństwa. Polacy czują się jak wszyscy Sławowie-Aryowie dziećmi Matki Ziemi. Macierzyństwo i praca zasługują na najwyższą cześć i otaczane są opieką. Ubóstwienie Przyrody wyraża się m. in. poszanowaniem pierwotnej różnorodności żyjącego świata i wyróżniających się pięknością i majestatem gór i skał, źródeł i rzek, jezior i mórz, drzew i borów, wysp i wybrzeży.

Najwspanialszym sanktuarium jest położony w środku Śląska, w ziemi Ślężan, zespół trzech gór: Ślęży, Raduni i Wieżycy. Ich szczyty są otoczone starożytnymi wałami z kamieni, w tym Ślęża - potrójnym. Łysiec i Dobrzeszowska Góra w Łysogórach, też otoczone kamiennymi wałami, były ongiś ważnymi ośrodkami obrzędowymi. Wieżyca w Tucholskich Borach jest świętą górą Kaszubów, a nad samym morzem wznosi się Rowokół, święta góra Słowińców. Góra Zamkowa nad jeziorem Szurpiły, w Krainie Hańczy, była świętym miejscem Jaćwięgów. Tam najdłużej, do roku 1283, trwała bohatersko bałtosławska prawiara na obszarze dzisiejszej Polski. W puszczy Białowieskiej i na Pomorzu zachowały się kamienne kręgi i inne ślady po świętych gajach. Świętymi jeziorami są Gopło i Lednickie. Świętymi są źródła wszystkich polskich rzek. Świętą jest dla Polaka cała Polska, dla Słowianina cała Sławia.

Główne rodzimowiercze święta, są wyznaczane przez obieg Ziemi wokół Słońca. Na nim opierają się pomiary czasu i kalendarze aryjskich ludów od praczasów. Pierwszym świętem jest początek nowego roku słonecznego - Gody, które przypada w grudniu na dzień po przesileniu. Dawniej powszechnie, a i dziś jeszcze często uważa się za początek nowego roku pierwszy dzień wiosny w końcu marca - Jare Święto, Wielki Dzień, gdy dzień staje się dłuższy od nocy.

Noc Kupały, czyli Sobutki, najkrótsza noc w roku, drzewiej kończąca czerwiec, to wielkie, radosne, szczepowe święto. W tych dniach Słońce ma u nas największą moc, najszczodrzej obdarza nas dobrotliwym ciepłem, przeto witamy Go szczególnie uroczyście. Czwartym dużym świętem jest Święto Plonów - Dożynki czyli Wieńcowe - powitanie jesieni pod koniec września, po równonocy. To święto wyróżnia się szacunkiem i wdzięcznością za zebrane plony, na które składają się nie tylko płody Ziemi, ale też i wytwory ducha, wyniki naszej całorocznej pracy.

W czasie obchodów tych czterech głównych świąt oddajemy cześć naszym przodkom. Osobny dzień pamięci przodków to Dziady, zachowane mimo nacisku od tysiąca lat. Wschodni Słowianie i Bałtowie, a też Gallowie i Germanie świętują nadto środki pór roku. Ich obrzędowy rok składa się z ośmiu części.

Logowanie

Najbliższe święto

Kupała 23.06.2017 20:00 Dni Opis obrzędu

Ostatnio na forum

1996-2017 Rodzima Wiara
ontwerp en implementering: α CMa Σείριος