Kultura i tradycje

Oko Horusa – co oznacza i jakie są opinie o tym symbolu?

Napisał(a) 4 min czytania
Starożytny egipski relief przedstawiający Oko Horusa wykute w piaskowcu na tle pustynnych wydm o zachodzie słońca.

„Oko Horusa” to tytuł dwóch różnych dzieł. Powieść Joli Czemiel jest dynamiczną sensacją z tajemnicami starożytnego Egiptu, natomiast komiks Rafała Spórny łączy science fiction, dramat i eksperyment graficzny. Opinie o powieści są na ogół dobre, choć czytelnicy często podkreślają, że wielowątkowa fabuła wymaga skupienia.

Dwa dzieła o tytule „Oko Horusa”

Najczęściej pod tym tytułem czytelnicy mają na myśli powieść sensacyjną Joli Czemiel, wydaną przez Novae Res. Jej głównym bohaterem jest Benedict Rutherford, były najemnik i właściciel londyńskiego biura detektywistycznego. Tajemniczy wisior w kształcie oka oraz zaproszenie do Egiptu wciągają go w międzynarodową intrygę związaną z Hatszepsut, kobietą faraon, i zagadką nieśmiertelności.

Istnieje także komiks Rafała Spórny, opublikowany przez Wydawnictwo Kurc. To całkowicie odmienna historia, osadzona w niedalekiej przyszłości. W Dallas umierają ludzie pozbawieni źrenic, a opowieść stopniowo przechodzi od dokumentalnej relacji o badaniach nad świadomością do science fiction, dramatu epidemicznego i historii o abstrakcyjnych wymiarach. Warto sprawdzić autora i format przed zakupem, aby nie pomylić obu pozycji.

Jakie są opinie o powieści Joli Czemiel?

Recenzje powieści są przeważnie pozytywne, ale nie bez zastrzeżeń. Czytelnicy doceniają przede wszystkim połączenie współczesnego śledztwa z retrospekcjami z czasów Hatszepsut. Wątek starożytnego Egiptu nie pełni wyłącznie funkcji dekoracyjnej. Dostarcza tła historycznego, zagadek i kolejnych elementów intrygi związanej z papirusowym przesłaniem faraon i jej architekta oraz kochanka, Senenmuta.

Wspólny motyw wielu opinii stanowi szybkie tempo. Krótkie rozdziały, liczne zwroty akcji, spiski, zdrady i zmieniające się perspektywy sprawiają, że powieść czyta się płynnie. Niektórzy recenzenci wskazują też na edukacyjny charakter książki. Szczegółowe opisy Kairu, egipskiej kultury i realiów społecznych pomagają zbudować atmosferę miejsca.

Najczęściej powtarzające się zalety i zastrzeżenia można ująć następująco:

  • Klimat Egiptu – współczesny Kair i retrospekcje z epoki Hatszepsut tworzą wyraziste tło dla sensacyjnej fabuły.
  • Dynamika akcji – pościgi, zagadki i zmiany sytuacji ograniczają przestoje w narracji.
  • Ciekawe postacie – czytelnicy zwracają uwagę między innymi na Amal, odważną bohaterkę walczącą o wolność kobiet, oraz Benedicta Rutherforda.
  • Atrakcyjna oprawa – czarno-złota okładka często pojawia się w opiniach jako jeden z pierwszych atutów książki.

Nie każdemu odpowiada jednak sposób prowadzenia opowieści. Największe trudności wynikają z liczby bohaterów i wątków. Rozdziały przedstawiają wydarzenia z perspektywy różnych postaci, przez co na początku można mieć problem z ustaleniem, kto jest kim i jakie ma powiązania z główną intrygą. Część recenzentów musiała wracać do wcześniejszych fragmentów, zwłaszcza po dłuższej przerwie w lekturze.

Wśród słabszych stron powieści pojawiają się przede wszystkim:

  • Wielowątkowość – mnogość postaci, miejsc i konfliktów może utrudniać śledzenie wydarzeń.
  • Chaotyczny początek – zanim poszczególne elementy układanki zaczną się łączyć, narracja może wydawać się nieprzejrzysta.
  • Ograniczona przestrzeń na rozwój bohaterów – przy rozbudowanej fabule nie wszystkie postacie otrzymują tyle uwagi, ile oczekiwaliby niektórzy czytelnicy.
  • Zakończenie – część opinii wskazuje, że finał jest zbyt przewidywalny albo pozostawia niedosyt przez niedomknięcie losów wybranych bohaterów.

Wniosek z recenzji jest dość spójny: powieść może podobać się osobom, które lubią szybkie tempo i rozbudowane intrygi, ale niekoniecznie tym, którzy oczekują prostej, liniowej historii z niewielką liczbą postaci.

Powieść czy komiks – którą wersję wybrać?

Poniższe zestawienie pozwala szybko rozróżnić oba dzieła:

Cecha Powieść Joli Czemiel Komiks Rafała Spórny
Gatunek Fikcja sensacyjna z wątkiem historycznym Science fiction, dramat i eksperyment komiksowy
Styl narracji Wielowątkowa opowieść tekstowa z retrospekcjami i licznymi perspektywami Niekonwencjonalna narracja obrazkowa, zmienne tempo i forma
Główne atuty Egipt, zagadka Hatszepsut, szybka akcja i intryga wokół nieśmiertelności Hiperrealistyczne czarno-białe rysunki, abstrakcyjne światy i odważne rozwiązania graficzne
Dla kogo Dla miłośników sensacji, tajemnic starożytności i historii w stylu Dana Browna Dla odbiorców ambitnych, nieoczywistych komiksów science fiction

Dla kogo „Oko Horusa” będzie dobrym wyborem?

Powieść Joli Czemiel przypadnie do gustu osobom, które lubią połączenie zagadki historycznej, kryminału i przygody. Dobrym punktem odniesienia są książki Dana Browna, choć nie chodzi o identyczny styl, lecz o podobne zainteresowanie tajemnicami, artefaktami, dawnymi cywilizacjami i międzynarodowymi spiskami. To lektura dla czytelnika, który chce szybko przechodzić od jednego wydarzenia do następnego i nie przeszkadza mu duża liczba pobocznych historii.

Nie jest to natomiast najlepsza propozycja dla osoby szukającej spokojnej powieści skupionej na psychologii kilku bohaterów. Wielość perspektyw, krótkie rozdziały i częste zmiany miejsca wymagają koncentracji. Jeśli czytasz z dużymi przerwami, możesz mieć trudność z przypomnieniem sobie zależności między postaciami. W takim przypadku lepiej sięgnąć po nią w czasie, który pozwoli zachować ciągłość lektury.

Komiks Rafała Spórny wybiorą raczej osoby otwarte na niejednoznaczne, wizualnie rozbudowane historie. Nie należy oczekiwać klasycznej opowieści z jednym bohaterem i prostym rozwojem wydarzeń. Zmiany narracji, przechodzenie między gatunkami oraz eksperymentalne plansze są częścią jego charakteru, a nie dodatkiem do tradycyjnej fabuły.

Jeśli interesują Cię tajemnice Egiptu, Hatszepsut, szybka sensacja i zagadka nieśmiertelności, bardziej prawdopodobne jest, że wybierzesz powieść Joli Czemiel. Jeśli szukasz science fiction, odważnej formy i komiksu wymagającego interpretacji, właściwym tytułem będzie dzieło Rafała Spórny. W obu przypadkach najważniejsze jest dopasowanie oczekiwań do gatunku, ponieważ wspólny tytuł nie oznacza podobnej treści.

Czytaj dalej w tym dziale